We rijden over een plateau van "tegels", mooie paarse stenen, als je ze opneemt lijkt het echt mooi aardewerk. Het rijden gaat moeizaam, dus lopen we een stukje voor de auto uit. We moeten ons oriënteren op twee punten aan de einder (als in een schip). Daarna over zandduinen proberen geraken. Altijd spannend, lukt het of lukt het niet. Meestal is de derde poging raak. De zandvlakte levert veel fata morgana's op.
Terwijl we door de woestijn rijden denken we terug aan verhalen die we hoorden, meemaakten, lazen, zagen. Ook ons eigen verhaal tekenen we in het zand. We denken aan vrienden, familie, collega's, problemen op het werk, feesten, tochten, reizen, de picos, zomeravonden, onze kindertijd in de zandbak.
Op de achtergrond klinkt toearegmuziek, die onze jonge kok meezingt en vertaalt. 's Middags stoppen we in Tgualmat (de rode duinen). Zo uitgestrekt als de woestijn is, zo moeilijk is het om een ongezien plekje te vinden om naar de wc te gaan. Ik ren van monument naar monument om erachter een plekje te zoeken, maar steeds komen Toyota's met toeristen langs. Moeilijk.
"Rustig, rustig, we zijn niet in de stad, we zijn in de woestijn, met zijn zand en zijn zon. In de stad moet alles rap, rap, hier hebben we tijd. Hier moet je rustig aan doen, dat is verplicht." We nemen stilletjesaan het credo van de gids over.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten