De oude stad: Hyponne

Niet "papier hier"zoals in de Efteling, maar een fontein van één van de overheersers.

De oude stad, een badhuis met 2 warme baden en 1 koud bad, een terras met uitzicht op het parkje en aan de andere kant de zee. Ik kan me minder aangename plekken voorstellen.

De mooiste mozaïek ligt binnen en daar mochten we geen foto's trekken, maar dit is toch ook al netjes. Binnen twee grote complete wandtapijten van mozaïek.

Het Forum Romanum. Groot, immens, kan niet op één foto.

Cap Rosa

Koeien op het strand, een mooi najaarszonnetje, wat wandelen, wat eten (10 Dinar: 0,1 Euro voor een stuk pizza), de oude haven van El Kalle bezoeken, een weg met mooie uitzichten over de rotsen en de zee, het is echt vakantie.

Verder zien we nu veel mensen op straat met schapen heen- en weer rijden. Of schapen versjacheren, zaterdag is het schapenfeest.

Na de match (van afgelopen woensdag) dachten een heel aantal Algerijnen dat ze een vrije dag hadden. De president had namelijk op TV gezegd dat de winkeliers op de weg naar de luchthaven in Algiers best zouden sluiten om het verkeer van de supporters die terugkeerden uit Soedan zo vlot mogelijk te laten verlopen.

Tentoonstelling

Onze juf van de kookles en de resultaten van wat we in de kookles gemaakt hadden. Al mijn 'klasgenootjes' waren enthousiast om mij te zien en leidden mij de tentoonstelling rond.

Die tentoonstelling was vorige week, maar met heel dat gedoe rond de voetbal, heb ik het nog niet wereldkundig gemaakt. Ondertussen heeft Algerije trouwens gewonnen en hebben wij dus slecht geslapen omdat er heel de nacht gefeest werd. Feesten is hier behoorlijk letterlijk te nemen: roepen, dansen, zingen, juichen, klappen, op lijnbussen dansen, drinken, met vlaggen zwaaien. Het verkeer in de stad lag al enkele dagen volledig lam. Gisteren was er geen kookles, omwille van de verkeersproblemen. De fabriek van Erwin stuurde al zijn mensen om half vijf naar huis. Wij werden verzocht niet naar buiten te gaan. Gelukkig hebben ze gewonnen, anders zat ik hier nog een tijdje vast!

Het resultaat van een concurrerende klas mag ook gezien worden. De juf mag geen foto trekken, ik wel, want ik ben toerist (eerst zagen ze me als journalist aan).

Deze dame wou persé op de foto en in België bekend worden. Dan kreeg ze een wereldwijd netwerk van klanten en was ze zo binnen. Ze verkoopt soorten bloem. De linkse (aan haar hand) is het meest typisch voor hier.

Galletten

Ze hebben me hier geleerd hoe ik galletten of cuesera moet maken. Heel simpel, maar je moet er toch de techniek voor in je vingers hebben. De gallet ik uitgerold heb, was wat hoekig. Alle begin is moeilijk hé. Wel lekker als brood ergens bij. Een soort van toast.

Het resultaat mag toch gezien en geproefd worden. De volgende lading moet ik helemaal zelfstandig maken.

Oorlog

Het is dus geen 3-0 geworden, integendeel, de Algerijnen hebben de match verloren. Nu woensdag volgt er een beslissend duel. Omdat er in Egypte bitter weinig Algerijnse supporters in het stadium werden toegelaten, vliegt nu een hele afvaardiging naar Soudan. Er werden tien vluchten ingelegd en de president sponsort de tickets. Vandaag is de combiprijs (vliegtuigticket en toegang stadium) gezakt naar 100 €. Dat is nog veel geld, maar de supporters hebben het er voorover. Niet zozeer om te supporteren, eerder om oorlog te voeren. Wie kaatst mag de bal terug verwachten. Het klinkt veel ludieker dan dat het hier wordt gezegd. De spanning in de stad loopt op. Wat eerst nog ludiek was (zingen, dansen, slogans schreeuwen, Heineken-bier drinken omdat het de kleuren van de algerijnse vlag heeft), wordt steeds grimmiger.
Er zijn dan ook doden gevallen! Of het echt zo is, weet niemand. Een Arabische krant meldt één dode. De Franstalige kranten variëren van geen enkele (door de minister zo meegedeeld) tot een tiental doden na rellen op zaterdag. Volgens de mensen met wie ik gesproken heb (dames op de kookles), hebben ze een minderheid Algerijnse supporters samen met Egyptenaren opgesloten in een vak zonder toezicht. Toen zijn er doden gevallen. Het was allemaal gepland. De goegemeente die ik gesproken heb is dus ook voor een vergelding.
Egyptische tapijtverkopers en gsm-operatoren hebben hun winkels gesloten, dat spreekt voor zich. De politie houdt de zaak in het oog. We horen nu de avond valt langs alle kanten een concert van toeterende auto's en een schreeuwende menigte.
Voor kantoren van Air Algerie verdrukken de mensen elkaar om een ticket te bemachtigen. Straten zijn geblokkeerd. Er is iets op handen.
Het benauwt me dat een reden tot feesten (eindelijk een reden tot feesten, er gebeurt zo weinig goeds in Algerije, de mensen zijn blij, madame, ge moet dat begrijpen) zo vlug omslaat in een 'licence to kill'. De meerderheid van de mensen lijkt zich te laten ophitsen. Brr.

One, two, three,....Algerie!

Algerije gaat winnen in Egypte met 3-0! Sinds een dag of vier rijden auto's al toeterend en met vlaggen door de stad, dansen mensen (mannen en kinderen) verkleed op straat, hangen vlaggen tegen de gevels van de huizen, zijn vlaggen geschilderd op de muur, verkopen ze kalenders voor 2010 met de beker in de handen van de spelers. Nu ons allemaal maar klaarmaken voor de match!

Het verkeer is geblokkeerd door juichende mensen, ons wordt aangeraden om zeker 's avonds binnen te blijven. Er wordt vuurwerk afgeschoten en op sommige plaatsen hangt er een gespannen sfeer. Gelukkig is het allemaal nog overwegend "gezellig".

Wat wordt de score? 3 - 0 !

Oude stadhuis van Souk-Ahras. Samen met de olijfboom (boven) en de ruïnes wel het bezichtigen waard.

nog wat foto's uit de woestijn

Ik heb verslag hier lager ook aangevuld...

Tassili du hoggar: Youf Ahakit

Tassili du Hoggar

Taguelma (5/11)

Winderosie dat het mooi is om te zien, maar waar is die wind nu naartoe? Wij zweten en durven niet te wandelen om onze waterreserve niet helemaal uit te putten.

Leven in de woestijn

Het eerste wat me opvalt in de woestijn is al het leven. Als ik een paar stappen in de woestijn zet voel ik me helemaal deel worden van de natuur. Met elke stap die ik zette veranderde ook het beeld. Ineens doemt er een berg of een duin op. Of plots zie ik een diertje, want er zijn er meer dan ik vermoedde: vlinders, salamanders, dromedarissen, vliegen (veel vliegen), kevers, libellen, spinnen, muggen, ezels, tekeningen van hyenna's, een albatros, vogels waarvan ik de naam niet ken (woestijnvogels), een gazelle op de vlucht, mieren, bloemen, struiken, boompjes (helemaal huisje, boompje, beestje!).

de mooiste zonsondergang van de wereld: Assakrem

Dit gaat heel erg snel. Van sinterklaas die koekjes bakt tot de zon die helemaal weg is in enkele minuten. Ik heb het niet getimed, maar je zag de zon zakken. Ik heb de eerste zonsondergang zelfs gemist, het ging sneller dan de gids had voorspeld. Gelukkig trok Erwin deze mooie foto's. Voor de zonsopgang was ik wel op tijd boven (voor een avondmens als mij ook een hele prestatie), hetzelfde, maar dan omgekeerd hé.

Annaba, Constantine, Tamanrasset: het vertrek

Het vertrek verloopt moeizaam. De rit naar de luchthaven duurt langer dan we gedacht hadden. Er is veel verkeer, voornamelijk vrachtwagens, ondanks het feit dat we op een feestdag (1 november is in Algerije de dag van de revolutie) vertrokken. Vlak voordat we de stad bereiken stopt de chauffeur langs de weg. Eén van de voorbanden staat onder te weinig druk, het laatste stuk doen we met een slakkegangetje. Gelukkig hadden we een tijdsmarge voorzien om Constantine te bezoeken, maar die stad is voor een andere keer, in de luchthaven hangen foto's van de streek, dat geeft een beeld. Het vliegtuig dat ons naar Tamanrasset moet brengen, is er nog niet. Een uur na het geplande vertrek landt het toestel. Het blijft nog een tijdje aan de grond voor alle formaliteiten vervuld zijn. (formaliteiten: paspoortcontrole (x2), fouilleren, ieder moet zijn bagage van de grond nemen en op de kar zetten, controle van de handbagage onderaan de trap, controle van het ticket) Met bijna twee uur vertraging stijgen we op. Als we, tot onze vreugde, een dik uur later landen, blijkt dat maar een tussenlanding. De vriendelijke steward vrolijkt ons op mijn zijn grapjes. Ghardaïa is in vogelperspectief een mooie witte stad. De agent van het reisbureau vertelt ons later dat het een ommuurde stad is en iedere avond bij zonsondergang sluiten de stadspoorten. Enkel de stedelingen mogen dan nog binnen de muren rondlopen.

Na een hele dag reizen sloffen we de luchthaven van Tamanrasset binnen. In het halletje houden gesluierde mannen in lange kleren een bordje met de naam van hun reisagentschap omhoog. Benieuwd kijken we uit naar onze gids. Mijn blik valt op een oude, lange man met een wit gevlekt lang kleed en een paarse sluier. Hij komt op ons af en rolt een A4-cursusblad open met daar "ONAT, TAM, 2 pers."op (http://www.onat-dz.com/hoggar.htm). Voilà, onze gids is er, zijn rust straalt op ons af. We lachen als we op de parking in de oudste terreinwagen stappen, niet enkel de oudste gids, ook de oudste Toyota (Landcruiser). Ik trek het hengsel van de deur als ik het portier probeer te sluiten. Door de voorruit lopen twee grote barsten (van boven tot onder) met vlak voor het gezicht van de chauffeur een grote ster dat iets weg heeft van een kogelgat. De wagen doet al 20 jaar dienst. Voor we vertrekken moet de kap even open om met de startkabel de wagen aan de praat te krijgen. Ons Toyota-avontuur begint. In de woestijn zie je nauwelijks andere terreinwagens, in de stad rijden nog wel wat Peugeots, ook vaak twintig jaar en ouder.

Tamanrasset oogt schoner dan Annaba. De gebouwen zijn ook echt mooi. De gebouwen van de nieuwe universiteit hebben de vorm van de Toeareg-juwelen en sandalen. We kijken onze ogen uit, zo mooi hebben wij geen universiteiten (in België).

Op Camping Dromedaire logeren we in een eenvoudige maar propere kamer met eigen douche (koud water) en toilet (Frans). Bij het avondmaal maken we kennis met een groep Duitsers. Ze zijn verslaafd en gaan om het jaar naar de woestijn. Ze wachten op hun aansluiting naar Djanet, daar gaan ze twee weken in de woestijn rondtrekken op kamelen. Ze beweren de beste gids te hebben, heel goed in het organiseren op maat, een hele vriendelijke Toearegfamilie. Hun referentie:http://www.desert-reisen.de/ of AKAL-tours in Tamanrasset.
Na de maaltijd krijgen we op een houtvuur klaargemaakte Chinese groene thee. Vanaf nu drinken we dat op zijn minst iedere avond. Het bereiden van de 'tsaj' is een heel ritueel:

• hout sprokkelen (of een tak van de boom hakken)


• vuurtje stoken


• vuurtje verplaatsen


• op de as van het vuurtje de thee laten trekken


• de thee afgieten in een andere kan en mengen met vijf lepels suiker (3 keer overgieten in een glas en terug in de kan)


• opnieuw water op de thee gieten en laten koken (lang genoeg)


• opnieuw mengen met suiker.

Zo worden er drie aftreksels van de thee gemaakt. Het eerste is voor de man, het tweede voor de vrouw en het derde voor het kind. In ons geval klopte dat, de eerste beker liet ik steeds aan me voorbij gaan, terwijl Erwin die het liefste dronk. Mooier gezegd:

Het eerste glas is bitter als de dood, de tweede zacht als de vriendschap en de derde gesuikerd als de liefde.
Le premier verre est amer comme la mort, le deuxième doux comme l'amitié et le troisième sucré comme l'amour.

We hebben een doosje thee gekocht en zullen het thuis een keer klaarmaken.

's Anderendaags na een ontbijt van brood met confituur haalt onze gids (Boudgamma) ons op en dropt ons bij het reisbureau terwijl hij inkopen doet en de kok uithaalt. We krijgen wat uitleg over ons programma. Geen overbodige luxe blijkt later want Boudgamma is niet zo spraakzaam, althans niet in het Frans. De kok, Mohammed, Toeareg, speelt meer voor gids en kan bovendien heel lekker koken. Met een klein aantal eenvoudige ingrediënten tovert hij elke keer een heel ander verrassend maal op het kleed.

2/11: pics guelta, Assekrem, zonsondergang

Terwijl onze gids zich organiseert, lopen wij over de markt: Toearegjuwelen, muziekinstrumenten, een kraam met heerlijke kruiden, sandalen, houten kistjes met zilver beslagen, tapijten en sluiers. De typische indigosluiers zijn het duurst en worden blijkbaar ook enkel bij speciale gelegenheden gedragen. De blauwe mannen, zo worden de Toearegmannen genoemd omdat het indigo afgeeft op de huid, zijn dus niet altijd zo blauw. Bij het eerste kraampje kopen we een zilveren hangertje. De kistjes zijn stuk voor stuk pareltjes, maar passen niet binnen het budget voor souvenirs.

Dit is de eerste berg (Tisouja) die we tegenkomen en dus indrukwekkend. Van ver lijkt hij op de Litouwse taart die we bij ons huwelijk kregen (een toren met deeg dat rondom naar beneden lijkt te druipen, de smaak heeft iets weg van een wafel, maar dan zoeter). Vanaf dan is het voortdurend stijgen en dalen, op weg naar Assakrem (83 km vanuit Tamarasset) met zijn zonsondergang. 's Avonds spelen we regenwormen bij een kopje thee.

Uitleg over Toeareg: http://nl.wikipedia.org/wiki/Toeareg