De keuken van het centrum dat de AFAD zette. In die keuken vond de kookles plaats.
Het resultaat van de kookles, twee gebakjes traditioneel gemaakt zoals ze in de Magreb-landen gemaakt worden. Links een gebakje van boter, bloemsuiker, vanillesuiker, geraspte citroenschil en veel bloem. Moeilijk om te maken, het brokkelde altijd uit elkaar bij mij. Het leek nochtans een fluitje van een cent als de juf het voordeed. Gelukkig was ik niet de enige die sukkelde, alle jongere vrouwen stonden wat te knoeien. De oudere dames hadden de kneepjes (letterlijk) van het vak beter onder de knie. Maar ik kon er op het einde ook mee weg. Ik moest opnieuw beginnen tot het lukte.
Rechts een grioueche met een deeg dat eerst 20 minuten moet rijzen, nadien moet je dat met een bepaalde techniek tot een soort vlechtje knopen, frituren, in honing dopen en met sesamzaadjes bestrooien, smakelijk!
Verder heb ik nu één aanmelding gehad, een jongen met een logopedisch probleem die ik misschien zou kunnen helpen. Volgende keer voor de kookles zie ik hem, maar dat is dus na de Sahara.
Met de wacht sprak ik nog eventjes over de werking en de bekendheid van het centrum. Want het werkt wel goed en ze zijn goed uitgerust, maar er ontbreekt nog iets. De man vatte het als volgt samen:
Mooie uitspraak, die ga ik onthouden, dat is eens iets anders dan: vele handen maken licht werk of je kunt niet alles alleen.il faut plus qu'une main pour applaudisseer
groetjes,
Leona
1 opmerking:
Wat een leuk idee, om kookles te nemen! Dan kom je dus écht in contact met de vrouwen daar. Ik vind toch dat je heel veel bijzondere dingen meemaakt. Heerlijk om te lezen en ook een beetje kennis van te nemen! Hilde.
Een reactie posten