Annaba by night

Op vrijdagavond gaan we vaak uiteten. Nu was het wel erg chique. Een beginnend restaurant en daardoor nog niet te duur. Nadien een theetje, aangeboden door het huis.

Wandelen langs de kust om het eten te laten zakken. In het weekend vieren we vakantie. Morgen vertrekken we voor een week naar de Sahara.

Geld

We betalen hier in Dinar (DA). 100 DA = 1 €, maar op de zwarte markt krijg je voor 120 DA voor 1 €. Ik neem aan de afbeeldingen van geld hier net zoals in andere landen verboden is, dus zal ik geen foto trekken van de muntstukken en de briefjes. Het is een beetje een zootje ongeregeld, toch voor een buitenlander als mij is het nogal verwarrend.Ik heb een stuk of drie verschillende stukken van 10 DA in mijn portemonnee zitten. Stukken van 1 DA heb je ook in verschillende maten en gewichten, maar de meeste stukken zijn toch gewoon helemaal afgesleten en dan geef je dus een rond metalen plaatje af. Voor 100 DA hebben ze een muntstuk (dat een beetje op 2 € lijkt) en een briefje. De briefjes zijn vaak hersteld, geplakt met plakband of hangen nog maar een beetje aan mekaar. Dat zijn de briefjes van 200 DA, die zijn het dringendst aan vervanging toe. Die van 1000 DA zijn net vernieuwd volgens mij, want de meeste briefjes zijn nog kraaknet en helderwit. Het heeft wel zijn charmes, het heeft wat weg van wat je vindt in een oude schatkist.

Niet enkel de stukken zijn verwarrend, door de hoeveelheid, maar het is ook de manier van tellen. 80 DA noemen ze huit mille (achtduizend), maar tegen 150 DA zeggen ze quinze (vijftien). Nu ga ik wel meestal naar dezelfde plaatsen dus zeggen ze er meestal het getal in Dinar achter, dus dat wordt dan:"Vijfduizend mevrouw, vijf DA". Vriendelijk, zoals gezegd. En we wennen aan elkaar.

Om u een beetje een idee te geven van de waarde van het geld, hier de prijzen zoals ik ze zag:

• 1 kg clemantine (lokale markt) = 70 DA
• kapper: van 80 DA voor Erwin bij de kapper op de hoek tot 400 DA voor Leona bij het chique kapsalon in Annaba stad. Niet slecht om daar voor minder dan 4 € geholpen te zijn.

Deze week trouwens mooi, rustig, aangenaam, zonnig weer. Vandaag met de vrouw van een andere expat langs strand gewandeld. Die durft wat meer dan mij en stuurt haar chauffeur gewoon weg, ze belt hem wel weer op als ze hem nodig heeft. Stoere vrouw! Ze is atlete, dat scheelt misschien?

groetjes,

Leona

Kookles

Vandaag heb ik voor het eerst kookles gevolgd in het Arabisch! Eindelijk heb ik een paar gewone vrouwen gezien en gesproken. De meeste konden wel een woordje of twee Frans, maar verder ging het toch niet. Het bleef bij aanwijzen, voordoen, nadoen en veel lachen. Eén vrouw uit de groep (we zijn met een twaalftal) is Franstalig. De lerares spreekt ook goed Frans en vertaalt voor mij af en toe een woord of een hoeveelheid. Ze heeft me ook naast haar opgesteld, zodat ik alles goed kan volgen en proeven en voelen. Allemaal vriendelijke vrouwen die de leerkracht toonden wat ik gemaakt had. Het eerste koekje was voor mij. Ik was de gast.

De keuken van het centrum dat de AFAD zette. In die keuken vond de kookles plaats.

Het resultaat van de kookles, twee gebakjes traditioneel gemaakt zoals ze in de Magreb-landen gemaakt worden. Links een gebakje van boter, bloemsuiker, vanillesuiker, geraspte citroenschil en veel bloem. Moeilijk om te maken, het brokkelde altijd uit elkaar bij mij. Het leek nochtans een fluitje van een cent als de juf het voordeed. Gelukkig was ik niet de enige die sukkelde, alle jongere vrouwen stonden wat te knoeien. De oudere dames hadden de kneepjes (letterlijk) van het vak beter onder de knie. Maar ik kon er op het einde ook mee weg. Ik moest opnieuw beginnen tot het lukte.

Rechts een grioueche met een deeg dat eerst 20 minuten moet rijzen, nadien moet je dat met een bepaalde techniek tot een soort vlechtje knopen, frituren, in honing dopen en met sesamzaadjes bestrooien, smakelijk!

Verder heb ik nu één aanmelding gehad, een jongen met een logopedisch probleem die ik misschien zou kunnen helpen. Volgende keer voor de kookles zie ik hem, maar dat is dus na de Sahara.

Met de wacht sprak ik nog eventjes over de werking en de bekendheid van het centrum. Want het werkt wel goed en ze zijn goed uitgerust, maar er ontbreekt nog iets. De man vatte het als volgt samen:

il faut plus qu'une main pour applaudisseer

Mooie uitspraak, die ga ik onthouden, dat is eens iets anders dan: vele handen maken licht werk of je kunt niet alles alleen.

groetjes,

Leona

Boris Vian

In Annaba is er een Centre Culturel Français (CCF), een centrum dat culturele voorstellingen verzorgt. Ongeveer iedere week hebben ze wel een schrijver, film, dans, toneel of muziekgroepje dat het beste van zichzelf komt geven en zo een stukje Franse cultuur doorgeeft. Het is een heel verzorgd centrum met nog vriendelijkere mensen dan gewoon in de straat, de voorstellingen zijn gratis (het lijkt Hasselt wel) en na de voorstelling heb je kans om de artiesten te spreken onder het nuttigen van een hapje en een drankje. Gezellig. Gisteren brachten twee acteurs stukken uit het oeuvre van Boris Vian (ik dacht hem persoonlijk te ontmoeten, maar hij is al lang ter ziele) afgewisseld met Jazz (op saxofoon en piano) ook van de hand van Boris Vian. Er waren mooie stukken bij. Ook veel trieste dingen, omdat ze zo scherp de waarheid vertelden. Maar een grappig stukje heb ik hier geciteerd. Volg de link voor het hele gedicht.

Si les poètes étaient moins bêtes
Et s'ils étaient moins paresseux
Ils rendraient tout le monde heureux

http://clg-rostand-85.ac-nantes.fr/IMG/pdf/si_les_poetes.pdf
vrij vertaald:
Als de dichters minder dom
en minder lui waren,
zouden ze iedereen gelukkig maken.

groetjes,
Leona

Bouwwerken en schotelantennes

Het straatbeeld kenmerkt zich hier door wegenwerken, onafgewerkte gebouwen en appartementblokken met schotelantennes. Op alle toegangswegen van de steden staan controleposten van de politie. Je moet er vertragen en vriendelijk zwaaien, eventueel de binnenverlichting van de auto aandoen als het al donker is. Af en toe wordt er een auto gecontroleerd en moet je je papieren (rijbewijs, paspoort, visum, verblijfsvergunning, papieren van de auto) laten zien, maar meestal mag je gewoon doorrijden. Op 'grote' verbindingswegen heb je om de 20 à 30 km wel zo'n controlepost. Maar zoals gezegd, ik heb tot nog toe enkel vriendelijke Algerijnen ontmoet, dus dat valt allemaal nog wel mee.

De toren van een moskee die nog afgewerkt moet worden. Hier in de buurt is er zelfs een moskee waarvan alleen nog maar het geraamte rechtstaat. De steunbalken zijn er al. Je kan er evengoed bidden en de buien nemen ze er dan maar bij.

In Skikda zagen we een aantal mooie huizen (smaak is allemaal nogal persoonlijk, maar wij vonden dit huis mooier dan een appartementblok), maar als je naar boven kijkt, zie je ook hier weer dat het nog niet afgewerkt is. We zagen gelijkaardige huizen die wel afgewerkt waren, dus misschien wordt gewoon de investering gespreid.

Schotelantennes....je hebt ze in alle groottes. Als je ze tegen een appartementsgebouw opgeplakt ziet, lijken het allemaal kleine zwammetjes. Kabeltv bestaat hier niet, enkel schotelantennes. Je hebt voor elke groep een andere antenne nodig, dus als je de Franse en de Arabische zenders wilt ontvangen zit je al makkelijk met twee antennes.

Annaba

Shisha

De waterpijp, hier shisha genoemd, is één van de mooie exotische dingen die ik me uit de Sleepstraat in Gent herinner. Daar kon je die dingen kopen, maar er waren volgens mij geen gebruikzalen. Hier kan je overal waar je 's avonds thee of koffie gaat drinken zo'n shisha roken. Het is gezellig en door de toegevoegde fruitsmaakjes ook nog lekker. In de overtuiging dat het helemaal niet schadelijk is, zeker niet als je het maar één keer in de maand meerookt, heb ik lustig mee zitten lurken aan dat ding. Het is dus niet gezond, dat leerde een beetje googlen me wel snel: meer uitleg over de waterpijp in het algemeen (werking) http://nl.wikipedia.org/wiki/Waterpijp en over de schadelijke gevolgen voor de mens http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/diversen/40976-roken-is-de-waterpijp-even-schadelijk-als-de-sigaret.html
Verder zijn er veel mannen die op café of langs de straat van de weg spelletjes spelen. Domino of een kaartje leggen. Dansgelegenheden zijn beperkt. In die dansgelegenheden (echte clubs) zie je eerder mollige schaars geklede meisjes en veel mannen. Meestal wordt er enkel Arabische muziek gedraaid of gezongen. Vrijdag waren we in zo'n club waar een zangeres tussen de liedjes een oproep deed om geld te geven. Meer heb ik er niet van begrepen want ze sprak Arabisch en de enige man in ons gezelschap weigerde haar oproep te vertalen. Ze waggelde van het ene gezelschap naar het anderen omarmde de mannen van wie ze geld kreeg (briefjes van 1000 dinar = 10 Euro = veel geld = 5 pizza's = 50 koffies). Later vermeldde ze deze mannen in haar liedjes, althans, dat vermoed ik omdat er altijd midden in de liedjes een enthousiast handengeklap en geroep ontstond in één zulk gezelschap. Hier zie je mannen echt dansen. Mannen trekken elkaar mee naar de dansvloer, zoals ik op fuiven deed met vriendinnen. Mannen dansen met mannen en moedigen mekaar aan om te dansen.

Skikda: foto's

Skikda

Skikda, het vroegere Philippeville (Voor geschiedkundige informatie: http://en.wikipedia.org/wiki/Skikda), is een 'nette' stad, toch in vergelijking met Annaba. De gebouwen zijn minder onderkomen, gebakjes zien er mooier uit, het eten is net iets lekkerder en de wegen beter. Waarschijnlijk is het beter voorkomen te danken aan de petrochemische industrie aan de rand van de stad. Verder is begin vorige eeuw nog bijna volledig verwoest door een aardbeving, dus de gebouwen zijn ook gewoon minder oud.

De mensen die wij tegenkwamen waren zeer vriendelijk, maar hier kunnen we ook niet echt klagen over de vriendelijkheid. Iets wat me opviel en dus al meerdere keren voorkwam: Het antwoord op een ja/neevraag is altijd JA. Bijvoorbeeld: Is het veilig om met het openbaar vervoer te reizen? Ja. Zijn treinen veilig? Ja. Zijn bussen veilig? Ja en veel comfortabeler. Kunnen we zelf met de auto rijden? Ja, dat is beter dan met het openbaar vervoer. Of laten we ons best brengen door een chauffeur? Ja, want een chauffeur weet de gevaarlijke plekken, een chauffeur is het best. Heel erg beleefd, maar niet zo heel duidelijk.

Waar ik ook ga, mannen kijken me na. In Skikda was er zelfs een soort parkje dat me deed denken aan het congrespark in Gent op een avond. Om de paar meter een man. Toen ik hier een foto wou maken van een standbeeld, gaf één of andere oude man me een klopje op m'n billen. Mijn verontwaardigde uitroep wekte enkel een lachje op bij de man in kwestie. Hij bleef een hele tijd achter ons aanlopen. Erwin heeft toen het foto's nemen voor zijn rekening genomen en ik week niet van zijn zijde.

Sfeerbeelden

Centrum van de stad: Cours de la Révolution.

Dit zijn de gebouwen op de dijk. Vergelijk maar eens met de dijk van Oostende.

Een gewone zonsondergang bij een gewone partij appartementblokken zie je in een vorig bericht.

Andere wereld

We zijn weer een weekendje naar 'huis' geweest voor het geweldig geslaagde feest ter gelegenheid van de verjaardag van mijn schoonvader. Het werd een feest met alles erop en eraan, veel toeters en bellen, veel (lekker!) eten en enkele gastoptredens van onze welbekende BV's. Het was fijn voor een weekendje thuis te zijn, maar ook behoorlijk vermoeiend. Toen we terug naar onze 'residentie' reden, kwamen we echt in een andere wereld. Een wereld vol rust voor mij, maar dat niet alleen. Alles is anders, de vrouwen zijn gesluierd, de mannen hangen rond op straat, de zon schijnt (dat is eerder toeval, want in deze maand regent het ook veel), de akkers zijn droog, alles is een beetje onderkomen, er staat weer water in de tunnel, de gaten in de weg zijn er nog, de appartementblokken zijn echt betonnen blokken die altijd in het veelvoud voorkomen.Dit is waar wij een tijdje mogen wonen:

Achter deze poort zitten wachters die de poort al open doen als ze ons zien aankomen, dus meestal zien we een openschuivende poort.

Erwin op verkennend bezoek in november vorig jaar. Er is in tussentijd niets aan de ingang van ons gebouw veranderd. In de tuin staat er ook een schuurtje met daarin de gym of de salle de cours. Deze foto is op een blauwe maandag getrokken, want de loopband werkt meer niet dan wel. Erwin loopt nu gewoon buiten een toerke.

Er zijn hier geen parkeermeters, maar wel parkeerwachters. Dat zijn meestal jongens van een jaar of twintig, maar vandaag sprak ik een man die al twintig jaar over dezelfde straat waakt. Een straat die ook goed opbrengt, helemaal in het hart van de stad, naast het theater en aan de Cours de Révolution.De jongens hangen rond in de straat en doen teken als je vertrekt dat ze op je auto zullen passen. Als je terugkomt, word je verondersteld te betalen. Ook hier in Chaiba (Sidi-Amar) proberen kinderen hun zakgeld zo bijeen te sprokkelen, maar hier zijn de meeste mensen te voet of ze parkeren zich aan de fruitkraam waar ze willen zijn, dus brengt dat niet zo echt op.

Sint Augustinus

De Sint-Augustinus kathedraal is één van de twee bezienswaardigheden van Annaba. Ze is heel mooi vanbinnen, al geven de foto's hieronder de echte schoonheid niet zo weer. Je zou ze zelf moeten zien, maar om daarvoor naar Annaba te reizen is erover.

De mis is op vrijdag- en zondagmorgen. Vrijdag is hier de religieuze dag. Vrijdag en zaterdag vormen het weekend. Uitgangsavond: donderdagavond.

De andere bezienswaardigheid is een Romeinse ruïne vlak bij deze kerk. Dat volgt nog wel eens. Natuurlijk wordt er ook aangeraden om langs de kust te flaneren, want Annaba is volgens de reisgids en een autochtoon altijd gespaard gebleven van ellende omdat ze zo'n belangrijke toeristische stad is. Ik vind dat een bijzonder goede grap, maar de lokale held was bloedserieus.

groetjes, Leona

Een straatbeeld

Risico's van het vak

Op reis gaan, is natuurlijk risico's nemen. Neem nu Jommeke, die trekt er altijd op uit en beleeft de spannendste avonturen, maar het loopt altijd goed af. In een film loopt het natuurlijk niet altijd goed af, maar het is meestal nogal ver van mijn bed of van op een afstand te bekijken, waardoor ik gemakkelijker kan bepalen wat ik zelf in zo'n situatie zou doen. Hier vind ik het moeilijker om een gevaar in te schatten. Het is allemaal nogal subjectief. We proberen geen risico's te lopen, houden ons aan de gedragsregels die we lezen in reisboeken en op de website van de buitenlandse zaken:

• niet opzichtig met een camera, gsm, portemonnee rondlopen, maar gewoon los geld in de zakken.
• drukke plaatsen vermijden, omdat daar gestolen wordt
• de afgelegen wegen in het platte land vermijden, omdat daar ongemerkt criminelen zich kunnen ophouden
• beter geen openbaar vervoer nemen
• 's avonds zijn bepaalde straten en buurten niet veilig om rond te lopen.

Wat zijn drukke plaatsen? Wanneer begint de avond? Welke buurten zijn onveilig? Waar eindigt de stad en begint het platte land?

Als ik alleen naar buiten loop om een boodschap te doen of een blokje om te lopen, vragen de wachters of ik het zeker weet. Totdat ik aan de poort kwam wist ik heel zeker dat ik een blokje om wou, maar als ze het zo vragen, zal het wel niet zo veilig zijn. Dus ga ik niet te ver wandelen, probeer ik gezelschap te vinden om mee te gaan, draag ik geen opvallende kleren en ga ik voor uitgebreidere boodschappen naar de stad, waar de chauffeur me dan begeleidt. Als het echt onveilig is laten ze me trouwens niet buiten, maar het gevoel van onveiligheid is er zo wel en dan is komt er van een ontspannen wandeling niets meer in huis. Waarom zouden ze het vragen als er geen risico is? Zouden ze alleen maar voorstellen mee te gaan om zelf wat afwisseling te hebben? Bijkomende regel voor mezelf: ga niet in de valavond, als de jongeren rondhangen op straat, die roepen me dan na, allemaal nogal onschuldig"dag mevrouw","hoe gaat het mevrouw", "goedenavond mevrouw","mooie mevrouw","baby", maar ik val liefst zo weinig mogelijk op.

Vorige week gingen we een avondje langs de kust wandelen en nadien nog een pizza afhalen, althans dat was het plan, maar om acht uur 's avonds kan je geen pizza meer afhalen, dus werd het een restaurant. Gelukkig kan je daar ook iets kleins eten en valt het wat prijs allemaal wel mee. (Voor 600 dinar (6 euro) heb je een spaghetti, voor 900 dinar (9 euro) een echte schotel.) We hadden onze auto een straat verder geparkeerd en de portier stelde voor ons te begeleiden tot aan de auto. Was het onveilig of was hij alleen maar vriendelijk?

Op het eerste zicht is Annaba een mooie stad, maar als je wat beter kijkt:

Overal zie je vuiligheid, achtergelaten rommel, onafgewerkte gebouwen, doorgezakte trottoirs, een gat in de weg. Maar het land op zich is echt mooi. Mooi van ver...

Mooi weer vandaag...ik doe alles vandaag liever traag

Het weer: Hallo allemaal, we hebben hier overdag stralend weer (tegen de 30°). Ik ga zoveel mogelijk naar buiten want in huis is het kouder (en soms te koud) dan buiten, ons appartement ligt op het noorden. Voor de volgende dagen, hier weekend, voorspellen ze wel wat minder, we zullen zien. Nog wat droog weer is welkom, 't is niet voor mij (alleen), voor de wegen zou dat ook niet slecht zijn. De straten zijn eindelijk wat opgedroogd, de plassen verdampt, maar in het viaduct staat nog altijd onder water. Bij die bijzondere, doordachte constructie die met heel wat vertraging in april voltooid geraakte vergaten ze een afloop te voorzien. Bij de minste bui staat het viaduct onder water en wordt het verkeer omgeleid. Het deed me ergens aan het zwembad van Genk denken, daar bleef het water niet in en hier gaat het water niet uit.

foto's: Vandaag heb ik de hele dag de 'kodak' op zak gehad, maar mijn excuses nog geen foto's. Op straat hier durf ik niet te fotograferen. Ik word zo al nagekeken. Het voelt ook wat voyeuristisch aan. Verder zijn er strikte regels:

"Men dient zich te onthouden van het fotograferen van militaire sites of van plaatsen die bewaakt worden door de politie of het leger, van de installaties of vertegenwoordigers van de veiligheidsdiensten, van de binnenkant van moskeeën en van iedere persoon die hier niet mee
instemt."

Bijna alle openbare plaatsen in de stad worden bewaakt door de politie. Bij de gebouwen of situaties die de moeite van het fotograferen waard zijn, hangen altijd een heleboel mannen rond waarvan ik niet zo zeker ben dat ze instemmen met een foto. Maar onze uitstappen leg ik vast.

Vrijwilligerswerk: Helaas, ik ben hier niet zo nodig als ik dacht. Wat had ik natuurlijk ook gedacht, dat ze zaten te wachten op een logopediste die haar plan trekt in het Frans. Maar, het was toch een tegenvaller. Toen ik maandag voor mijn eerste 'werkdag' ging, zeiden ze me dat het voor de kinderen met een mentale handicap niet zo goed was als ze zich voor die korte periode aan mij zouden hechten, verder hadden ze een kind met "problemen" (taalachterstand? articulatie? leeftijd? wisten ze allemaal niet) , maar die had zich niet gemeld. Als ze nog iets van het kind horen, hoor ik het wel. Nu blijft er nog het rusthuis over, daar heb ik ook niets meer van gehoord, maar ik ga morgen (vrijdag is hier zondag) na de mis een keer horen wat ze ervan zeggen. Op zich is het geen ramp, zoveel tijd is het niet en ik kan me goed bezighouden met allemaal dingen die ik ook fijn vind, maar ik had me er toch wat op ingesteld. Nu weet ik weer een beetje hoe het is om afgewezen te worden of onvrijwillig zonder werk te zitten. Gelukkig heb ik er wel voor gekozen om deze tijd hier door te brengen, dus het is niet hetzelfde, maar ik kan me erin inleven.

Goed nieuws: ons reis naar de Sahara is vastgelegd, had ik ook al bijna een dagtaak aan om dat geregeld te krijgen, maar het is gelukt.

groetjes,

Leona

Terug in Annaba

Ik rol weer terug in de eigen routine van het leventje hier, na een onderbreking van tien dagen in België. We proberen onze reis naar de woestijn vast te leggen, maar het vordert zoals alles hier, slechts zeer traag. Op zaterdag was het agentschap gesloten. In de plaats daarvan hebben we dan maar een beetje in de stad rondgelopen en de franse markt bezocht. Dat is een soort grote overdekte markt met hoofdzakelijk groenten, fruit en kruiden. In de kelder is er een grote vismarkt. Aangezien het gisteren regende kwam zo'n overdekte markt wel goed uit.
Vandaag deed ik een zoveelste poging om onze reis te boeken. Ik sprak met de chauffeur een uur af waarop hij me zou oppikken, want zo alleen rondhangen op straat wordt van een vrouw niet echt getolereerd. Vol goede moed stapte ik opnieuw het reisbureau binnen, maar de bediende die me tot nu toe geholpen heeft was er niet. Een andere man heeft me dan vriendelijk verder geholpen, al kon hij de papieren die werden opgesteld met het programma en de vlucht niet terugvinden. Als ik mijn kopie niet bij had, moest alles opnieuw beginnen. Nu ligt de datum al vast, maar het programma en de prijs zullen een beetje wijzigen omdat de terugvlucht een dag later is dan voorzien. Ik moest nog maar eens terugkomen....Omdat ik het beu ben steeds onverricht terzake terug te keren, beloofde de man ons op te bellen met het nieuwe voorstel en de exacte prijs. Dan kan ik morgennamiddag (ten vroegste) de reis gaan vastleggen en regelen. Ik ben eens benieuwd.
Morgen ga ik ook op bezoek bij het tehuis voor mentaal gehandicapten waar ik een paar keer zou gaan werken.
Vandaag hebben we mooi zonnig weer (rond de 25°). Anders dan de afgelopen twee weken met grijs onweerachtig weer. Ik heb hier dus niet veel gemist.