wilde beesten: totaal 2!

Bij mijn aankomst hebben ze me gewaarschuwd voor kakkerlakken. Erwin heeft er ooit ééntje gevonden in het plastic zakje waaruit hij fruit of noten zat te eten. Mij lijken kakkerlakken minder vies dan muizen, maar ik weet het niet, ik moet ze nog tegenkomen.
Vanmorgen vond ik een middelmatig grote spin (zo groot als een stuk van 50 cent) en net heeft Erwin een salamander (mini) buitengezet. Ik wou het beest buiten, Erwin zette het de deur uit, maar wel nog in het gebouw, niet meteen wat ik bedoelde, maar buiten en buiten is twee.

Ondertussen heb ik hier al wat rondgewandeld. Chaiba (zo heet dit gehuchtje) bestaat uit een heleboel appartementblokken, ik schat zo'n stuk of honderd, een aantal moskees, een school, een universiteit, een politiekantoor en nog wat ondefinieerbare gebouwen. De appartementsgebouwen zijn allemaal dezelfde, grote betonnen blokken, zonder opsmuk. Een beetje als Nieuw Gent (van de film 'Moskou), maar dan lelijker. Op elk balkonnetje prijkt een schotelantenne. Sommige balkonnetjes zijn dichtgemetst, of het tegen de warmte of voor meer plaats is weet ik niet.
Het dorp heeft één grote straat waarop de auto's rijden, taxi's en bussen stoppen en waarlangs alle mensen wat rondhangen (de mannen) of zich naar huis haasten om aan het avondmaal te beginnen (vrouwen). Onderaan de gebouwen vind je allemaal kleine winkeltjes. Ze hebben nooit alles, maar je vindt er altijd wel iets dat je kan gebruiken en als je het hele dorp afgaat zal je wel alles vinden. De winkels sluiten nu (tijdens de ramadan) als de minaret het signaal geeft dat ze mogen beginnen eten en drinken, rond een uur of zes (elke dag twee minuten eerder). Pas een uur of twee uur later gaan ze terug open.
Als je van die grote straat weggaat heb je een aantal steegjes of trappen die naar hoger gelegen steegjes lijden, waar zo goed als geen winkels zijn. Daar valt het vuilnis (overal langs de weg in het gras vind je velden plastic flessen, alsof ze uitkomen) en de antennes nog meer op.

De vrouwen lopen hier allemaal gesluierd (op één na), maar het past hier goed en het is eigenlijk ook mooi, zijden sluiers, met pareltjes. Met zo'n warm weer is het zot om zonder hoofddeksel de deur uit te gaan, al doe ik dat vooralsnog wel, blootshoofds.
Mijn eerste wandeltochtje alleen over straat, woensdag, was een hele belevenis. Niet gesluierd liep ik over die straat en ik werd door iedereen (de mannen) nagestaard. Ik had een geel T-shirt aan, een lange broek, sportschoenen en een zonnebril. Met die zonnebril was ik blij, dan moest ik niet terugkijken. Ze zijn wel allemaal vriendelijk en legden me langzaam in het Frans uit waar ik al mijn boodschappen kon vinden. Ik let er nu wel op wat ik aandoe als ik buiten ga. Kleding die niet opvalt en waar ik me comfortabel in voel. Gelukkig heb ik zo wel wat sportieve kleding bij.

Gisteren zijn we op uitstap geweest naar de zee. We zijn eerst langs de kust opgereden. Die kust was veel mooier dan verwacht, met een echte dijk en een mooie leuning, hier en daar een standbeeld. De stranden waren wel leeg, door de ramadan. We parkeerden de auto op het uiteinde van de landtong wandelen langs een grote rotspartij omlaag, naar het water. Mooi, kijk maar naar de foto's. De rotsen die bestrooid waren met lege pet-flessen hebben we niet op foto vastgelegd. Dat is iets wat we erbij moeten nemen, maar liefst zo snel mogelijk vergeten, de rommel, de vuilnis, de beperkte afwerking....

's Avonds gingen we uit eten. De andere leden van het gezelschap moesten hard lachen toen ik vroeg wat de specialiteit van het huis was. Op de menukaart stond:"pas d'alcool", maar op vraag kregen we een niet doorzichtige karaf rode wijn met mokken waarin we de wijn konden uitgieten. Een restaurant dat wijn serveert laten families vaak links liggen, dus er is wel wijn, maar niet officieel.

Groetjes uit Annaba,

Leona