Couleur locale

Annaba begroet me met gekleurde vlaggetjes en wimpels. Het vertrek verliep vlotter en aangenamer dan verwacht. Als een kind dat op schoolreis vertrekt. Het wordt een tijd voor Erwin en mij. Een kans voor mij om een nieuw land met een hele andere cultuur te ontdekken.

Vanmorgen hebben mama en papa ons uitgezwaaid. Het overstappen in Brussel verliep vlot, ingebouwde tijdsmarge bewees meteen zijn nut, want de trein liep tien minuten later dan verwacht Brussel-Zuid binnen. In Charles-de-Gaule was ik blij met Erwins gezelschap, hij loodste mij onmiddellijke naar de juiste gate. Als ik alleen was, had ik daar wat staan ronddrentelen. Op de infoborden na was er geen spoor van de Mexicaanse griep. Voor we boardden maak ik kennis met twee collega’s van Erwin. Een Spanjaard, die het uitgebreid met ons over Picos had. Het bedrijf heeft zelfs een eigen klimclub aan de Picos. Handig om weten als we teruggaan. Dan nog een Braziliaan uit Bello Horezonte, zijn vrouw woont in Luxemburg en ze hebben een kindje van een jaar. Meer hebben we niet gesproken, want hij had een conference call.
Op de vlucht krijgen we halal voedsel, geen varkensvlees, voor de enkele moslim die zich tijdens deze vastentijd toch tegoed doet aan de vliegtuigmaaltijd. Ik dommel wat in tot Erwin me aanstoot.
“Zie je de kust?”
Aan de horizon onderscheid ik een geel lijntje, dat snel een brede streep wordt. Ik knik. Een mooie kust. Schoon van ver en ver van schoon? Ik vraag het me af, maar volgens Erwin (en die is er geweest), heeft ze ook van dichtbij wel charmes.
Bij het landen in Annaba voelde ik me blij als een kind op schoolreis. Wat een mooie helderblauwe lucht. De bergen (heuvels in feite) zijn dichterbij dan ik dacht, ze steken mooi af tegen de helderblauwe lucht. Ik had me een betongrijs, grauw, dor land voorgesteld. De velden staan droog, er groeit zo te zien weinig, op wat dor gras na. Maar er zijn wat bomen en rond het vliegveld staat het gras hoog. We stappen een bus in die ons naar de terminal brengt, rond die bus staan enkele ongevaarlijke militairen, ze horen erbij, maken deel uit van de couleur locale. We lopen langs een man die een soort camera vastheeft, een fotograaf dacht ik, maar het is een man die onze temperatuur meet. De werking van het toestel ontgaat me, het meet een temperatuur tot maximum 32°. Het zal voor de Mexicaanse griep zijn. Als het mijn beurt is, duurt het een tijdje voor de man zijn duim in de lucht steekt. Ik mag doorlopen, goedgekeurd.
De paspoortcontrole verloopt vlekkeloos. De douanebeambte van dienst tekent enkele lettertjes over, verduidelijkt mijn geschrift wat, precies zoals Erwin voorspelde. De voorspelbaarheid maakt me vrolijk, het maakt het allemaal minder spannend, geen verrassingen, het is allemaal al nieuw genoeg. Ze vraagt nog eens wat mijn beroep is, orthophoniste heb ik opgegeven, ik vermoed dat ze er nog nooit van gehoord heeft.
De volgende halte is aangifte van vreemde munten. Bij de controle van de handbagage krijgen we gezelschap van een man van Arcelor Mittal, zijn functie bestaat erin onze aankomst vlot te laten verlopen. Hij brengt ons een karretje voor onze bagage, inderdaad, vlot.

Een vakantiegevoel overvalt me als we buitenstappen. We wandelen door een kleurrijke gaanderij, onder een geel, oranje, rood zonnescherm. Een groep chauffeurs, koeriers en familieleden vormen een haag, zoals in het eerste beste vakantieland. Onze chauffeur ontbreekt aanvankelijk. Ik vind het niet erg, want ik geniet van onze wandeling in het mooie weer. Overal hangen gekleurde vlaggetjes en wimpels omdat het zomer is. Een vrolijk schouwspel.

Voor mijn vertrek had ik nog weinig beeldmateriaal gezien van Algerije. Een paar foto’s van Erwin voor de residentie. Toen viel me voornamelijk de afbladdende verf en het vuil op de stoep op. Het vuilnis ligt er, maar het stoort me op dit moment niet zo erg. Het is allemaal een deel van het geheel.
Het appartement is niet alleen kleurrijker (rode overgordijnen in de woonkamer, glasgordijnen met een rood-oranje schijn; in de slaapkamer paarse overgordijnen en paars getinte glasgordijnen) en gerieflijker dan ik dacht, het is ook veel ruimer. We hebben hier meer plaats dan in Kuringen. Ik schat dat de oppervlakte bijna dubbel zo groot als dat van Rafs appartement in Vilnius.
We hebben een keuken, eetkamer, zitkamer, ruime slaapkamer met dressing, badkamer, logeerkamer met sanitair, een ruime gang en een terras. De terrasdeur heb ik opengezet om het hier wat te verluchten. De airco staat af. Het is niet zo warm op dit moment.

Voilà, mijn eerste positieve indruk. Nu ga ik de valiezen verder uitpakken, dan kunnen we gaan zwemmen als Erwin binnen een uurtje terugkomt van het werk.

Foto’s volgen.

Groetjes uit Annaba.