Thermen

Vandaag hebben we de thermen van Guelma bezocht. Mooie uitstap. Fijn weer. Niet te druk. Foto's vind je op Picasa: http://picasaweb.google.com/doopGloria/Guelma?feat=directlink

Seraidi

Seraidi is een klein plaatsje in de bergen. Er is een marktje, een kabellift en een sjiek hotel met naar het schijnt lekkere verse muntthee. Het hotel was gesloten (misschien wel omwille van de rammadam), dus zal het proeven voor een volgend bezoek zijn. Vanuit Seraidi vertrekt er een kabellift naar Annaba. Het was een lange kabelbaan, maar waarschijnlijk wordt ie eerder in de andere richting genomen, want beneden viel er niets te beleven. We hebben daar wel muntthee kunnen drinken. Ze vroegen ons wel om niet in het midden van de zaak te gaan zitten, maar aan de kant, want het was nog rammadam en dus voor moslims verboden om overdag iets te consumeren. We hebben heel discreet onze thee uitgedronken, maar het deed wel deugd, bij zo'n laf weer eventjes iets te kunnen drinken.

Op uitstap gaan in Algerije is al een hele belevenis op zich.

Niet dat we schrik moeten hebben voor de rebellen, die zijn er niet rond Annaba, op andere plaatsen kan het wel onrustig zijn, maar zolang we rond Annaba blijven cirkelen is er normaal geen gevaar.

Maar het verkeer is eerder chaotisch en de wegen zijn in slechte staat. In de week is er een chauffeur die ons rondrijdt, maar in het weekend mogen we zelf met de auto rijden. We ontwijken de gaten in de weg (echte gaten, soms een halve meter diep) en proberen te anticiperen op het verkeer. Maar gisteren had er door het regenweer wel een hele aardverschuiving plaatsgehad en lagen er rotsblokken op de weg. Tunnels onder een weg door stonden blank. Nog meer beesten dan anders liepen onverstoorbaar de weg over. We lieten de voorrang aan een kudde schapen, een geitenbok en wat benige geiten.
In ons dorpje zien we af en toe een verloren koe in de vuilnisbakken snuffelen. Maar gisteren aan de kust staken een stuk of drie koeien onverstoorbaar de weg over.

groetjes,

Leona

El Hait

Het is vandaag feest! El Hait, het feest van het einde van de rammadam. Ik denk dat het bij ons het suikerfeest heet. Tot gisterenavond was niet duidelijk of het einde van de rammadam nu wel vandaag of morgen zou gevierd worden. Dat zou afhankelijk zijn van de stand van de maan en zou enkel vanuit Saoudi Arabië kunnen worden waargenomen. Gisterenavond zaten de kok en de portier gespannen naar tv te kijken. Een "grote man" in de moslimwereld deelde mee dat het vandaag Haït was. Meteen vertelden ze het ons en wisten wij dus dat er vandaag en morgen vrij was en niet maandag en dinsdag. Handig als je iets wil plannen is anders, maar zo gaat het hier: we zullen zien, Inshallah.

Wij merken dat het feest is aan het feit dat het een verlengd weekend is (vrijdag t.e.m. maandag vrij in plaats van het gewone weekend op vrijdag en zaterdag). Verder kregen we vandaag bij het ontbijt lekkere zoete koekjes en is ons voor straks een taart beloofd, ik ben benieuwd.

De moskeeën puilen uit. Kinderen krijgen nieuwe kleren, speelgoed en veel zoetigheid. Een beetje het sinterklaasfeest van hier.

AFAD

Vanmorgen zijn we langs geweest bij de vrouwen organisatie AFAD (Association Femmes Algériennes pour le Developpement). Dit is een grote organisatie die zich met alles wat met vrouwenrechten te maken heeft bezighoudt. De vrouwen met wie we spraken waren sterke vrouwen, die erg gedreven deze organisatie leiden. In het kort waar AFAD zich mee bezighoudt:

• ze hebben een soort 'vluchthuis' voor vrouwen, waar vrouwen met buitenechtelijke kinderen hun toevlucht zoeken. De organisatie contacteert de familie van de betrokkene en de biologische vader en probeert tot een vergelijk te komen zodat de vrouw het kind niet moet afstaan. Tot nog toe (ze doen dit zo'n drietal jaar) hebben ze drie geslaagde zaken, ze noemen het geen succes, maar vrouwen zijn hier erg bang, dus het is wel begrijplijk denk ik.
• aan dat vluchthuis verbonden hebben ze een aantal nevenactiviteiten opgestart. Vooral ook om de aandacht af te leiden van die alleenstaande vrouwen, want dat is een taboe in Algerij. De nevenactiviteiten bestaan in cursussen voor vrouwen om hun minder afhankelijk te maken, om hun zeg maar te emanciperen, zodat ze minder afhankelijk zijn van de man.
• daarnaast houden ze zich bezig met mensenrechten in het algemeen.
• ook hebben ze een aantal tehuizen voor vluchtelingen en komen ze op voor de rechten van de vluchtelingen. Ze organiseren daar een enquête rond.

De organisatie bestaat al 25 jaar, maar door de revolutie hebben ze een aantal medewerkers verloren. Op dit moment vormen ze een fenomeen wat zich eerder aan de rand van de maatschappij bevindt, ze worden getolereerd, maar omdat ze zich niet streng moslim tonen, ook niet meer dan dat.

Ik was verheugd om te zien hoe ze mijn komst hadden voorbereid. Ze hadden wat nagedacht en al een aantal organisaties gecontacteerd. Volgens hun is er in Annaba een grote nood aan logopedisten en zijn er tot op heden geen. Ik ga dus een beetje als logopedist werken. Op maandagvoormiddag ga ik naar een tehuis voor mentaal gehandicapten. Ze gaan een aantal cliënten selecteren die Frans verstaan. Op dinsdagnamiddag (hun vrije schoolnamiddag) ga ik naar het huis dat zij hebben met die alleenstaande moeders om daar een paar kindjes die een taalachterstand hebben te begeleiden. Dan is er nog een rusthuis waar ik vrijdag na de mis langs ga om te kijken of ik daar iets kan doen. Misschien iets rond voeding ofzo. Fijn! Ik word de eerste logopediste van Annaba. Al is het dan maar voor een beperkte tijd. Het zal een hele ervaring zijn!

groetjes,

Leona

In theorie stonden hier vanaf het begin foto's!

Hier zijn de eerste foto's van onze uitstap naar de
rotskust. Je ziet vooral water omdat je voor de rest (gebouwen, mensen...) toestemming moet vragen de betreffende dienst en dat leek ons zo'n gedoe. De zee vroeg geen toestemming, dus die hebben we vastgelegd.

Ondertussen heb ik Annaba al een klein beetje verkend aan de zijde van een Indische. Ik ben erg blij met het gezelschap en met de tips die ik krijg, al ben ik het niet altijd met alle tips eens. Zo hebben ze me gezegd om niet te vriendelijk te zijn tegen de chauffeur, anders profiteren ze alleen maar en doen ze alleen wat ze zelf willen. Toen ze me dat vertelde, verscheen de campagne "wij zijn geen gereedschap" me voor de ogen. Ik spreek toch met de chauffeur en ben al lang blij dat hij mij van hot naar her wil rijden. Hij weet tenminste hot en her te vinden.

Maar ik begrijp het wel. Tot voor kort werd er vanuit de bevolking met veel argwaan en jaloezie naar de buitenlanders gekeken. Wij krijgen hier uiteindelijk ook een heel exclusieve behandeling, dus ook die jaloezie was normaal. Op sommige momenten was die gevaarlijk, dus ik kijk wel uit en ben wel voorzichtig, maar ik ga toch niet op de mensen neerkijken, dat kan ik niet.

Ze verkopen op dit moment zoete lekkernijen omdat het rammadan is, 's avonds geven ze elkaar dan deze zoetigheden om terug op kracht te komen. Ik kocht vandaag zo'n gevlochten zoet brood. Heel lekker. Gisteren kocht de pdg (grote chef) een paar platte koekjes met amandel. Iets minder lekker vond ik, te zoet en te kleverig, maar het is natuurlijk een kwestie van smaak.

Een mentaliteit die typisch voor hier is, is dat je altijd te horen krijgt hoe het normaal is, in theorie, maar de praktijk is vaak helemaal niet zo. Enkele voorbeelden: we gingen eten in een restaurant (voor erwin na lange tijd omdat het vanwege de rammadan lange tijd gesloten was) en vroegen de openingstijden in de rammadan:"We zijn in de rammadan alle dagen open, geen probleem."

Aan de basiliek (een bezienswaardigheid) hangt een groot bord met de uren waarop je de kerk kan bezoeken. Op die uren is de kerk beslist niet open, je kan de kerk enkel bezoeken na de mis (op vrijdag om half 10).

In een reisbureau dat zich specialiseert in woestijnreizen vroeg ik of er ook pakketreizen werden aangeboden. Begeleide groepreizen. Ze antwoordden me dat het na de vakantie pas werd opgesteld. In theorie is de vakantie gisteren afgelopen, met het begin van het schooljaar, maar in praktijk...:-)

groetjes,

Leona

foto's

wilde beesten: totaal 2!

Bij mijn aankomst hebben ze me gewaarschuwd voor kakkerlakken. Erwin heeft er ooit ééntje gevonden in het plastic zakje waaruit hij fruit of noten zat te eten. Mij lijken kakkerlakken minder vies dan muizen, maar ik weet het niet, ik moet ze nog tegenkomen.
Vanmorgen vond ik een middelmatig grote spin (zo groot als een stuk van 50 cent) en net heeft Erwin een salamander (mini) buitengezet. Ik wou het beest buiten, Erwin zette het de deur uit, maar wel nog in het gebouw, niet meteen wat ik bedoelde, maar buiten en buiten is twee.

Ondertussen heb ik hier al wat rondgewandeld. Chaiba (zo heet dit gehuchtje) bestaat uit een heleboel appartementblokken, ik schat zo'n stuk of honderd, een aantal moskees, een school, een universiteit, een politiekantoor en nog wat ondefinieerbare gebouwen. De appartementsgebouwen zijn allemaal dezelfde, grote betonnen blokken, zonder opsmuk. Een beetje als Nieuw Gent (van de film 'Moskou), maar dan lelijker. Op elk balkonnetje prijkt een schotelantenne. Sommige balkonnetjes zijn dichtgemetst, of het tegen de warmte of voor meer plaats is weet ik niet.
Het dorp heeft één grote straat waarop de auto's rijden, taxi's en bussen stoppen en waarlangs alle mensen wat rondhangen (de mannen) of zich naar huis haasten om aan het avondmaal te beginnen (vrouwen). Onderaan de gebouwen vind je allemaal kleine winkeltjes. Ze hebben nooit alles, maar je vindt er altijd wel iets dat je kan gebruiken en als je het hele dorp afgaat zal je wel alles vinden. De winkels sluiten nu (tijdens de ramadan) als de minaret het signaal geeft dat ze mogen beginnen eten en drinken, rond een uur of zes (elke dag twee minuten eerder). Pas een uur of twee uur later gaan ze terug open.
Als je van die grote straat weggaat heb je een aantal steegjes of trappen die naar hoger gelegen steegjes lijden, waar zo goed als geen winkels zijn. Daar valt het vuilnis (overal langs de weg in het gras vind je velden plastic flessen, alsof ze uitkomen) en de antennes nog meer op.

De vrouwen lopen hier allemaal gesluierd (op één na), maar het past hier goed en het is eigenlijk ook mooi, zijden sluiers, met pareltjes. Met zo'n warm weer is het zot om zonder hoofddeksel de deur uit te gaan, al doe ik dat vooralsnog wel, blootshoofds.
Mijn eerste wandeltochtje alleen over straat, woensdag, was een hele belevenis. Niet gesluierd liep ik over die straat en ik werd door iedereen (de mannen) nagestaard. Ik had een geel T-shirt aan, een lange broek, sportschoenen en een zonnebril. Met die zonnebril was ik blij, dan moest ik niet terugkijken. Ze zijn wel allemaal vriendelijk en legden me langzaam in het Frans uit waar ik al mijn boodschappen kon vinden. Ik let er nu wel op wat ik aandoe als ik buiten ga. Kleding die niet opvalt en waar ik me comfortabel in voel. Gelukkig heb ik zo wel wat sportieve kleding bij.

Gisteren zijn we op uitstap geweest naar de zee. We zijn eerst langs de kust opgereden. Die kust was veel mooier dan verwacht, met een echte dijk en een mooie leuning, hier en daar een standbeeld. De stranden waren wel leeg, door de ramadan. We parkeerden de auto op het uiteinde van de landtong wandelen langs een grote rotspartij omlaag, naar het water. Mooi, kijk maar naar de foto's. De rotsen die bestrooid waren met lege pet-flessen hebben we niet op foto vastgelegd. Dat is iets wat we erbij moeten nemen, maar liefst zo snel mogelijk vergeten, de rommel, de vuilnis, de beperkte afwerking....

's Avonds gingen we uit eten. De andere leden van het gezelschap moesten hard lachen toen ik vroeg wat de specialiteit van het huis was. Op de menukaart stond:"pas d'alcool", maar op vraag kregen we een niet doorzichtige karaf rode wijn met mokken waarin we de wijn konden uitgieten. Een restaurant dat wijn serveert laten families vaak links liggen, dus er is wel wijn, maar niet officieel.

Groetjes uit Annaba,

Leona

Couleur locale

Annaba begroet me met gekleurde vlaggetjes en wimpels. Het vertrek verliep vlotter en aangenamer dan verwacht. Als een kind dat op schoolreis vertrekt. Het wordt een tijd voor Erwin en mij. Een kans voor mij om een nieuw land met een hele andere cultuur te ontdekken.

Vanmorgen hebben mama en papa ons uitgezwaaid. Het overstappen in Brussel verliep vlot, ingebouwde tijdsmarge bewees meteen zijn nut, want de trein liep tien minuten later dan verwacht Brussel-Zuid binnen. In Charles-de-Gaule was ik blij met Erwins gezelschap, hij loodste mij onmiddellijke naar de juiste gate. Als ik alleen was, had ik daar wat staan ronddrentelen. Op de infoborden na was er geen spoor van de Mexicaanse griep. Voor we boardden maak ik kennis met twee collega’s van Erwin. Een Spanjaard, die het uitgebreid met ons over Picos had. Het bedrijf heeft zelfs een eigen klimclub aan de Picos. Handig om weten als we teruggaan. Dan nog een Braziliaan uit Bello Horezonte, zijn vrouw woont in Luxemburg en ze hebben een kindje van een jaar. Meer hebben we niet gesproken, want hij had een conference call.
Op de vlucht krijgen we halal voedsel, geen varkensvlees, voor de enkele moslim die zich tijdens deze vastentijd toch tegoed doet aan de vliegtuigmaaltijd. Ik dommel wat in tot Erwin me aanstoot.
“Zie je de kust?”
Aan de horizon onderscheid ik een geel lijntje, dat snel een brede streep wordt. Ik knik. Een mooie kust. Schoon van ver en ver van schoon? Ik vraag het me af, maar volgens Erwin (en die is er geweest), heeft ze ook van dichtbij wel charmes.
Bij het landen in Annaba voelde ik me blij als een kind op schoolreis. Wat een mooie helderblauwe lucht. De bergen (heuvels in feite) zijn dichterbij dan ik dacht, ze steken mooi af tegen de helderblauwe lucht. Ik had me een betongrijs, grauw, dor land voorgesteld. De velden staan droog, er groeit zo te zien weinig, op wat dor gras na. Maar er zijn wat bomen en rond het vliegveld staat het gras hoog. We stappen een bus in die ons naar de terminal brengt, rond die bus staan enkele ongevaarlijke militairen, ze horen erbij, maken deel uit van de couleur locale. We lopen langs een man die een soort camera vastheeft, een fotograaf dacht ik, maar het is een man die onze temperatuur meet. De werking van het toestel ontgaat me, het meet een temperatuur tot maximum 32°. Het zal voor de Mexicaanse griep zijn. Als het mijn beurt is, duurt het een tijdje voor de man zijn duim in de lucht steekt. Ik mag doorlopen, goedgekeurd.
De paspoortcontrole verloopt vlekkeloos. De douanebeambte van dienst tekent enkele lettertjes over, verduidelijkt mijn geschrift wat, precies zoals Erwin voorspelde. De voorspelbaarheid maakt me vrolijk, het maakt het allemaal minder spannend, geen verrassingen, het is allemaal al nieuw genoeg. Ze vraagt nog eens wat mijn beroep is, orthophoniste heb ik opgegeven, ik vermoed dat ze er nog nooit van gehoord heeft.
De volgende halte is aangifte van vreemde munten. Bij de controle van de handbagage krijgen we gezelschap van een man van Arcelor Mittal, zijn functie bestaat erin onze aankomst vlot te laten verlopen. Hij brengt ons een karretje voor onze bagage, inderdaad, vlot.

Een vakantiegevoel overvalt me als we buitenstappen. We wandelen door een kleurrijke gaanderij, onder een geel, oranje, rood zonnescherm. Een groep chauffeurs, koeriers en familieleden vormen een haag, zoals in het eerste beste vakantieland. Onze chauffeur ontbreekt aanvankelijk. Ik vind het niet erg, want ik geniet van onze wandeling in het mooie weer. Overal hangen gekleurde vlaggetjes en wimpels omdat het zomer is. Een vrolijk schouwspel.

Voor mijn vertrek had ik nog weinig beeldmateriaal gezien van Algerije. Een paar foto’s van Erwin voor de residentie. Toen viel me voornamelijk de afbladdende verf en het vuil op de stoep op. Het vuilnis ligt er, maar het stoort me op dit moment niet zo erg. Het is allemaal een deel van het geheel.
Het appartement is niet alleen kleurrijker (rode overgordijnen in de woonkamer, glasgordijnen met een rood-oranje schijn; in de slaapkamer paarse overgordijnen en paars getinte glasgordijnen) en gerieflijker dan ik dacht, het is ook veel ruimer. We hebben hier meer plaats dan in Kuringen. Ik schat dat de oppervlakte bijna dubbel zo groot als dat van Rafs appartement in Vilnius.
We hebben een keuken, eetkamer, zitkamer, ruime slaapkamer met dressing, badkamer, logeerkamer met sanitair, een ruime gang en een terras. De terrasdeur heb ik opengezet om het hier wat te verluchten. De airco staat af. Het is niet zo warm op dit moment.

Voilà, mijn eerste positieve indruk. Nu ga ik de valiezen verder uitpakken, dan kunnen we gaan zwemmen als Erwin binnen een uurtje terugkomt van het werk.

Foto’s volgen.

Groetjes uit Annaba.