In afwachting van het vertrek

Erwin is vertrokken. Vanmorgen al. De dag is al lang en ik ben moe, dus het verhaal over het vertrek volgt nog. Het was iets dat gebeuren moest en dan is het goed dat het achter de rug is. In die zin voel ik me vrij opgelucht. Niet dat ik blij ben dat Erwin weg is, integendeel. Maar het avontuur is nu eindelijk begonnen. De voorbereiding heeft voor mij lang genoeg geduurd.
In de aanloop naar dat vertrek hebben we een heleboel dingen gedaan. Veel tijd samen doorgebracht bijvoorbeeld, daguitstappen gemaakt, de volgende maanden gepland. Maar ook vrienden bezocht, afscheid genomen, familie op bezoek gekregen enzovoort. De reacties zijn niet altijd positief. Eerder zelden zelfs. Ze zijn ook niet echt negatief, de meeste mensen weten net zo weinig over het land en vaak nog minder dan ik. De meesten geven dat ook grif toe. Onbekend maakt onbemind. Langzaam sijpelde dat gevoel ook bij binnen en mijn zin voor avontuur had erop ingeboed. In de plaats kwam onzekerheid, argwaan ten opzichte van een schrikwekkend land, ergens in den vreemde, met struikrovers, Al-Kaida en terroristen. Een gevaarlijke plaats waar het enige veilige thuiszitten zou zijn. Kortom, een oord waar het gevaarlijk is om Westers te zijn, en Westerse vrouw al helemaal.
Vandaag kwam weer het voordeel van familie (en zeker familie in de buurt) naar voor. Mijn broer had net bezoek van een vriend met een Algerijnse moeder. Sterker nog, de moeder is afkomstig van Anaba waar Erwin nu is. Hij heeft mijn beeld van Algerije wat genuanceerd en nu lijkt het me op zijn minst weer interessant, boeiend, intregerend. Het zal een hele ervaring zijn en ik ga pogen die ervaring hier een beetje te delen. Mijn broers vriend verhaalde de geschiedenis van het land. Iets wat ik hier niet in enkele regels kan herhalen. Maar ik zie het zitten. Het avontuur. Het wordt een ervaring die je maar eens in je leven opdoet. groetjes!